Loki x Lucy ~ Nie mów już nic.

    -Nudy. – Mruknąłem sam do siebie, patrząc na pokrytą śniegiem Magnolię. Minął już prawie miesiąc odkąd Lucy mnie uwolniła, pozwalając na jakiś czas pobyć w świecie ludzi. Oczywiście korzystałem z własnej mocy, żeby nie nadwyrężać przyjaciółki. Cieszyłem się - nie wyobrażacie sobie, jak bardzo- mogąc zobaczyć ponownie przyjaciół z gildii. No i Lucy. Posiedzieć z nią, porozmawiać i pośmiać się, jak człowiek. Z krwi i kości, taki sam jak ona. Jednak, pozory tak zabawnie mylą. Nawet w najmniejszym calu nie byłem taki jak reszta. Gwiezdny Duch Loki, do usług.

    Poprawiłem swój kremowy, bawełniany szalik i wsunąłem ręce do kieszeni.  Przez owy miesiąc zdążyłem już odwiedzić wszystkie sklepy, poznać kilka dziewczyn… Ogółem, powracając do życia przed zostaniem Duchem Lucy. Nie mając żadnego, lepszego pomysłu, zacząłem iść przed siebie, patrząc w ziemię. To nie tak, żebym był jakoś przybity. Po prostu męczyła mnie jedna sprawa.

    Od niedawna, gdy zarywałem do jakiejś dziewczyny, czułem jej pocałunki na swoich ustach, lubiłem wyobrażać sobie, że to nie jakaś tam zwykła laska z miasta, tylko… Lucy. Ta sama Lucy, którą poznałem i która od razu wydała mi się… No cóż, inna. Miała w sobie coś, co mnie pociągało. Sprawiało, że chce ją mieć, po prostu posiadać, jak inne dziewczyny z którymi dotychczas chodziłem. Jak puchar, który potem wsadziłbym do szklanej gabloty, po jakimś czasie zapominając, że istnieje. Potwór ze mnie.

    Ale ona mnie odepchnęła. I wtedy moje uczucia wobec niej zaczęły się zmieniać. Na początku nawet nie zauważyłem, że jest inaczej. Ale niedawno, jakieś dwa tygodnie temu uświadomiłem sobie, że… Kocham ją. Znaczy, tak szczerze, to nie jestem pewny, czy to na pewno jest TO. Ta wielka miłość, jedyna i największa. Wiem tylko, że czuje do niej wiele więcej niż do moich poprzednich dziewczyn. Już nie chce mieć jej jak kolejnej statuetki. Chcę po prostu, żeby była obok. Żeby mnie kochała i była szczęśliwa. Jak dziecko, boję się to jej wyjawić… Bo boję się jej reakcji.

    Nawet nie zauważyłem, że w zupełnym zamyśleniu zbliżyłem się do jej domu. Przystanąłem i popatrzyłem na okno jej pokoju. Chyba nic się nie stanie, gdy wpadnę na chwilę…

    Już po chwili stałem na wycieraczce i zadzwoniłem do drzwi. Otworzyła je, stojąc przede mną w szlafroku i mokrych włosach. Uśmiechnąłem się na jej widok. Jak twierdzi japońskie przysłowie: „Prawdziwego piękna nawet woda nie zmyje”. Idealnie ją w tej chwili odzwierciedlało.

- Loki? Nie spodziewałam się ciebie. – Wyglądała na nieco zaskoczoną, jednak ucieszoną na mój widok. No cóż, nie odwiedzałem jej od tygodnia. Przesunęła się, robiąc mi przejście. – Wejdź. Coś się stało?

- Nie, nic. Po prostu… Chciałem cię zobaczyć. – Ponownie uśmiechnąłem się szarmancko, wchodząc do środka. Niemal natychmiast uderzył mnie miły zapach kwiatów. Chyba róż, o ile się nie mylę. Zrzuciłem z siebie kurtkę i szalik, kładąc  je na oparcie fotelu. Na jej gest  usiadłem na kanapie w salonie, rozglądając się po wnętrzu mieszkania. Jak zwykle, czysto, nic się nie zmieniło. To nawet lepiej. Lubię tu przebywać, bo zawsze jest tak przytulnie. Nie to, co w świecie Gwiezdnych Duchów.

- Zaraz się ogarnę i wracam. - Posłała mi przepraszający uśmiech i zniknęła za drzwiami łazienki. Powiedziałbym, że tak jak było też jest dobrze, jednak nie zdążyłem. Już po minucie wróciła, w bluzce i jeansach. Nie wysuszyła włosów; kosmyki opadały jej na ramiona, lekko się skręcając. – Coś nie tak…? – Mruknęła, rumieniąc się pod wpływem mojego spojrzenia. Szybko odwróciłem wzrok, żeby nie pomyślała, że zależy mi tylko na zaliczeniu jej. Nie moja wina, że wygląda pięknie.

- Nic. Pomyślałem tylko… - Uciąłem, nie mogąc dobrać słów. Odetchnąłem, po czym na nią spojrzałem. – Że pierwszy raz widzę cię taką… Niedługo po kąpieli.

- Kiedyś musiał być ten pierwszy raz. – Zaśmiała się z nutką zakłopotania i podrapała po policzku. – Masz ochotę na coś do picia?

    Przytaknąłem.

- Sok, jeśli można. – Odetchnąłem, przywarłem plecami do oparcia sofy i odchyliłem głowę do tyłu. Czemu? Nie wiem, taki odruch. Uśmiechnąłem się pod nosem, dostrzegając kątem oka Lucy niosącą sok pomarańczowy. Jeszcze nie zapomniała, że właśnie ten jest moim ulubionym. Miło z jej strony. Wyprostowałem się i ze zwykłym „dzięki” odebrałem od niej szklankę, po czym wziąłem łyka.

- Na pewno nic cię nie męczy? – Spytała niepewnie, siadając obok. Zauważyłem, że przygląda mi się uważnie, jakby świdrując mnie wzrokiem na wylot. Zadrżałem lekko na to wrażenie. – Inaczej się zachowujesz.

- Serio?  – Zaśmiałem się, drapiąc po głowie. A więc zauważyła, że jednak coś mnie dręczy. Niezbyt ciekawie. – Masz przed sobą Lokiego we własnej postaci.

- Jesteś moim Gwiezdnym Duchem, zbyt dobrze cię znam, żeby tak po prostu dać się przekonać. – Mruknęła nieco przemądrzałym tonem, nadymając policzki z udawanym niezadowoleniem.

    Odetchnąłem cicho. Powiedzieć jej? Upiłem łyk soku, patrząc w ścianę. Chyba nie powinienem. Mam dla niej walczyć, a nie adorować. Jeśli zepsuję tym wszystko, co nas do tej pory łączy... Nie tylko przestanie mnie używać w walkach, ale też nigdy sobie tego nie wybaczę. I ciężko przyjdzie mi się otrząsnąć po takiej stracie.

Ale co jeśli ona czuje to samo? Jest w podobnej sytuacji? Lub chociaż byłaby zdolna spróbować ze mną czegoś więcej niż tylko przyjaźni? Niby marne nadzieje, znikome szanse. Ale jednak jakieś są.

- Jest coś… - Mruknąłem, niemal niedosłyszalnie, odkładając pustą szklankę na stolik. Nerwowo zacząłem pocierać dłonią kark. Nabrałem powietrza, odważając się mówić głośnej. – Ty mnie dręczysz,  Lucy.

- Ja…? – Spojrzała na mnie zaskoczona. Najwyraźniej źle mnie zrozumiała, bo po chwili  się zasmuciła, spuszczając wzrok w dół. – Ale… Czemu?

- T-to nie tak! – Zaprzeczyłem gwałtownie, po czym spojrzałem na nią, próbując ją utwierdzić w przekonaniu, że mówię szczerze. – Nie mogę o tobie przestać myśleć. Ciągle mi się śnisz. Za każdym razem jesteś ty, żadna inna. Kocham cię, Lucy. Wiem, że trudno ci uwierzyć w to wyznanie, szczególnie od takiego faceta jak ja, który miał tak dużą liczbę kobiet. Jednak czuję do ciebie coś więcej niż do nich. Jesteś dla mnie sto razy szczególniejsza i ważniejsza. Jak… Ta jedyna.

    Po wyrzuceniu tego jednym tchem, odetchnąłem z ulgą. Wreszcie jej to powiedziałem. Ona za to popatrzyła na mnie oniemiała, raz po raz mrugając oczami z widocznym niedowierzaniem na twarzy. Po chwili jej twarz pokrył mocny rumieniec.

- L-Loki, ja…

- Nic już nie mów. Słowa są zbędne. – Przerwałem dziewczynie. Teraz, gdy miałem dowiedzieć się prawdy, nie pozwoliłem na wyjawienie jej. Stchórzyłem, za bardzo bałem się odpowiedzi, żeby poznać dalszą część jej zdania.

    Chwyciłem ją za podbródek i przyciągnąłem do siebie. Przycisnąłem jej usta do swoich, zatapiając się w tym pocałunku jak w żadnym innym. Delikatnie objąłem ją w pasie, mocniej przywierając. Cieszyłem się tą chwilą, jak gdyby miała być ona ostatnią mojego życia. Jeśli właśnie w taki sposób miałoby zakończyć się moje istnienie, nie miałbym żalu. Umarłbym, w uniesieniu spowodowanym smakiem ust ukochanej dziewczyny.

    Lucy za to, po chwili wahania, odwzajemniła ten gest, przymykając powoli oczy.

    Tak, teraz słowa naprawdę są zbędne. 

-Tema

Hueh, no wzięło mnie coś poważniejszego.

Loki x Lucy ♥

Oni dla mnie są tak idealną parką, że mam poważny dylemat, czy zostawić to jako one-shota D: